و اين واقعه در ذى الحجه سنه 1281 نيز بوده . رحمة الله تعالى عليه . « 1 » مدرّس رضوى در « شجره طيّبه » درباره او مى نويسد : « از جمله علماى اعلام و فقهاى كرام بود . بعد از والد ماجدش اوقاتش به ترويج احكام شرعيه ، و رسيدگى به امور خلق مصروف ، و خاطرش به رضاى پروردگار مشعوف بود ، تا در سنه 1282 به زيارت بيت الله مشرّف شد . هنگام مراجعت ، به فاصله دو منزل از مكه معظّمه به رحمت ايزدى پيوست . « 2 » فرزندش : حاج ميرزا محمد تقى رضوى « در علم و فضل و قدس و تقوا و سلامت نفس و كرامت طبع مرتبه عليا و درجه قصوى داشت ، و بعد از فوت والد ماجدش متجاوز از سى سال حيات داشت ، وغالباً در محضر و مدرس ابن عمّ كرامش غفران مآب آقاى آقا ميرزا احمد حاضر مى شد ، و محلّ وثوق و اطمينان خلق بود » . « 3 » 36 . حاج ميرزا على نقى طباطبائى خلف حاجى آقا سيد حسن بن آقا سيد محمد مجاهد ابن العلامة مير سيد على صاحب « الرياض » از اعاظم مجتهدين كربلا بود و از رياست و شهرت و اعتبار دين و دولت سهمى عظيم وحظّى وافر داشت . مرجع كافّه طلاب و مرافعات بود ، و در ماه صفر سنه 1289 درگذشت . مزارش به كربلا ما بين الحرمين معروف است . « 4 » « يعرف في كربلاء بحجة الإسلام . و كان عالماً فاضلًا فقيهاً باذلًا حسن الصورة و السيرة و التقرير ، جيّد البيان والتحرير . و من مصنفاته : الدرة الحائرية في شرح الشرائع ، رأيت منها كتاب المتاجر ، و منها رسالة في العام و الخاصّ ، و منها منظومة في الحجّ » . « 5 »

--> ( 1 ) . تاريخ علماى خراسان ص 96 - 97 . ( 2 ) . شجره طيّبه ص 341 . ( 3 ) . همان ص 341 - 342 . ( 4 ) . المآثر والآثار ص 234 . ( 5 ) . لباب الالقاب ص 65 .